AKP’nin (!) Ankara B. Şehir Belediye Başkanı Melih Gökçek 19 Şubat 2009 günü konuk olduğu bir programda; “Gladyo ile mücadele ediyoruz. Ne pahasına olursa olsun iki büyük şehirden birini alarak AKP’yi sarsmak ve 29 Mart’tan sonra erken seçime zorlamak istiyorlar” kabilinden bir lâf etti. Melih’in karşısına dikilmiş 8-10 sorgucu, bu çok ciddi ifade veya itirafı önemsemedi, üzerinde bile durmadılar..

Aslında benzer sözler AKP kurmayları tarafından 6 yıldır söylenip durmakta.

Meselâ, Adalet Bakanı iken Cemil Çiçek’in “Hükümet olmak yetmiyor. Size, halka söz verip vaat ettiklerinizi yaptırmıyorlar… Çoğu kez eliniz kolunuz bağlanıyor” demişti. Bu ve buna benzer olmak üzere TBMM kürsüsü, özel ortam ve medya önünde ‘tıpkı bir itiraf ve halka şikâyet (sızlanma) gibi’ söylenmiş yüzlerce yakınma var.

Bu minvalde en komik örnek Yıldırım Akbulut zamanında yaşandı.

Gönüllü Kültür Teşekkülleri Birliği’nin Kocatepe Konferans Salonunda yapılan bir toplantısındayız. Kürsüde Başbakan Yıldırım Akbulut, ben de İKO Genel Başkanı ve delege sıfatıyla orada bulunuyorum. Devlet ricalinin ekseriyeti ve bakanların yarısı orada.. Sayın Akbulut hükümet işlerinden, önü alınamayan ülke sorunlarından öylesine sızlandı, yakındı, şikâyetlendi ki, dayanamadım ve ayağa kalkarak doğrudan bir soru sordum:

- Sayın konuşmacı, ülke sorunlarını büyük vukufla ve fakat derin bir yakınma ile dile getiriyorsunuz. Bu iyi. Fakat burada bir hususun açıklığa kavuşması gerek!...

- Nedir o?...

- Siz ne iş yaparsınız?

- BEN BAŞBAKAN’M!.... 

Bu konuşma, her ne kadar salonda gülüşme, söyleşme, sitemkâr alkışlar ve Akbulut’un fark edilir biçimde mahcubiyet ve kızarmasına neden oldu ise de maksadına ulaştı.

DEMEM O Kİ;

İcranın şikâyet, yakınma ve sızlanmaya hakkı yoktur.

Yürütmenin miyarı (ölçüsü) adalet, hakkaniyet ve hukuktur.

Atatürk ilkeleri, Türk İnkılâbı, Kurucu Unsur, Anayasa ve Kanun esaslarıdır.

Melih veya bir başkası ‘gladyo baronlarına karşı mücadele veriyoruz” derse, adama sorarlar: “Eğer bu devlette hükümet (yürütme) yasama ve yargı varsa, gladyo ve baronlar niye var?, hükümet adalet, hukuk ve hakkaniyetle hükmediyorsa, ortalık neden zanlı, suçlu ve suç örgütleriyle dolu?, bütün güç, kurum ve kuruluşlarıyla devlet anarşi, terör, tedhiş, organize çete ve diğer hırsız-yolsuz güruhunun üstüne gidemiyorsa; Ya acz içinde zaafla malül veya “tencere dibin kara, seninki benden kara” misal ‘kendinden yana’ çekinceleri vardır.

Örneğin: Kemal Kılıçdaroğlu’nun ortaya çıkardığı ve AKP genel başkan yardımcısı Şaban Dişli’nin istifasıyla sonuçlanan ‘anlaşma’, diğeri Vatan Gazetesi’nin ortaya çıkardığı ve CHP Genel Sekreter Yardımcısı Mehmet Sevigen’e ait ‘anlaşma’ ve Sevigen’in istifası..

Ya sonrası? Veya tam bir iftira, itiraf, fesat hesaplaşma kampanyasına dönen seçim sath-ı maili!..Tam da bu ortama denk gelen ve Türkiye’yi teğet geçtiği iddia olunan küresel kriz? Gün be gün bir aile faciası, cinnet, intihar, soygun-vurgun ve yolsuzluk haberleriyle tırmanan gerilim.. Zenginler ve fakirler arasında giderek büyüyen uçurum.. Devasa boyutlara ulaşan yolsuzluk, onursuzluk ve soysuzluk ekonomisi.. Hak, adalet ve rekabet ilkelerine aykırı takipsiz, denetimsiz, serbest (!) piyasa ekonomisi… Gelişmelere paralel giderek artan cehalet, yoksulluk, halkı iliklerine kadar sömüren (tam gaz giden) yolsuzluk, fahiş piyasa ve hırs…

Allah aşkına hani ‘hükmeden güç’ yani, hükümet nerede?

Memlekette hikmetle/adaletle hükmeden meşru bir hükümet varsa, oligark, gladyo ve baronların (gladyatörlerin) ne işi var? Bence mesele çok derindir. Topyekün acil bir temizlik, aklanma, ayıklanma, toplumsal bir yüzleşme ve hesaplaşma zorunlu hale gelmiştir. Bu vebal ve sorumluluk mevcut partilerin tamamına aittir. Esas suçlu kaçan ve kıvırtandır BİLİNE!...